رانندگی در بیماران مبتلا به AMD و اشتارگات در قوانین راهنمایی و رانندگی برای صدور گواهینامه اغلب حدت بینایی و میدان دید محیطی مورد توجه قرار می گیرد،و میدان دید مرکزی اغلب در این قوانین نادیده  گرفته می شوند.در حالیکه محدودیت میدان دید چه مرکزی و چه محیطی ،هر دو می توانند برای رانندگی بسیار خطر آفرین باشند.چراکه اشیایی که در محدوده ی نابینای فرد قرار می گیرند،زمانی تشخیص داده می شوند که فرصت برای عکس العمل مناسب بسیار کم خواهد بود. بیماران با محدودیت میدان دید مرکزی و آسیب فووآ (مرکز بینایی) اغلب نقطه ای دیگر از شبکیه را برای دیدن جایگزین فووآ می کنند که در نزدیکی قسمت آسیب دیده و کور شبکیه قرار دارد. در AMD نقطه ی جایگزین در قسمت خارجی مرکز آسیب دیده است در حالی که در اشتارگات این نقطه ی ترجیحی جایگزین در زیر مرکز آسیب دیده قرار دارد. مطالعات نشان می دهند که با میزان حدت بینایی برابر، یک بیمار AMD زمان عکس العمل طولانی تری نسبت به یک بیمار مبتلا به اشتارگات در مواجهه با موانع در رانندگی دارد،یعنی میزان تاثیر محدودیت میدان دید مرکزی در رانندگی این بیماران نسبت به بیماران مبتلا به AMD کمتر است،گرچه بیمار مبتلا به اشتارگات  ممکن است در تشخیص علایم جاده و چراغ راهنما مشکل داشته باشد.